Не е честно, колко съм сама.
Не е честно, когато искам да се нарева.
Не е честно, когато искам да чувствам,
нещо друго, освен тъга.
Не е честно, когато съм силна,
ей така-за да е по-добър света.
Не е честно, когато поемам,
върху себе си чужда вина.
Не е честно това, че
от най близките най-много боли.
Не е честно (от егоизъм обаче)
да ми кажат-"Хайде, не искам сълзи"
Всъщност...честно е,
както е честно това,
че просто понякога искам,
да споделя една самота.
Абонамент за:
Коментари за публикацията (Atom)

Няма коментари:
Публикуване на коментар